回复 - natasha — 2047论坛

然而，在疫情发生时，医院的物资是政府支付的，家庭医生必须自负盈亏；就算全国物资统一配给，医院得到优先照顾，剩下的才轮到家庭医生。但是家庭医生是门诊第一线，患者经过家庭医生看诊后，认为病情严重才转移到医院。而能去找家庭医生的，都是病情已经开始严重了的。荷兰建议轻症患者只在家隔离，把医院资源留给重症者，以免挤爆医疗系统。

所以，现在荷兰的家庭医生最缺物资。媒体已经开始呼吁给家庭医生捐赠物资了。

饭姐

natasha 在小组 2049BBS 回复文章

荷蘭衛福部長抗武肺過勞　質詢台上當場昏倒

荷兰的医疗物资出现短缺，特别是一线的家庭医生，基本上只有几天的口罩存量，甚至必须重复使用口罩，防护服也没有。政府虽然在协调给大医院配给物资，但暂时顾不到家庭医生。

这个卫生部长都晕了两个月了。中国抗疫的时候竟然完全没有准备，也是无语。

饭姐

natasha 在小组 2049BBS 回复文章

Coronavirus: Some scientists say UK virus strategy is 'risking lives'

@小二 #10 这么好的策略习总应该学习一下，降低维稳成本杠杠的。

饭姐

natasha 在小组 2049BBS 回复文章

如何看待欧洲各国陆续推行的“群体免疫”类防疫措施？

@小二 #21 好文章，谢谢分享。

饭姐

natasha 在小组 2049BBS 回复文章

“如果我有一个梦想，这个梦想就是对你说：嫁给我吧——丘吉尔的情书

@小二 #1

虽然是花言巧语，虽然以后会变心，但在当下，也不能说不是真心。

如果不想将来，就享受当下，才子佳人，也未必不是一段佳话。不过这不是当时好人家的女孩能有的想法。

帕米拉（Pamela Plowden）的父亲并不是印度人，而是英国派驻印度的官员。

饭姐

natasha 在小组 2049BBS 回复文章

大型行为艺术——《发哨子的人》奇妙版本大全

#33太长了，@小二，请折叠得短一些吧，谢谢。

饭姐

natasha 在小组 2049BBS 回复文章

添加一个33版之外的，荷兰文版。根据德语版翻译出来的。这两种语言语法结构很像，比较好翻。 Op 30 december 2019 ontving Affin een virustestrapport voor patiënten met onbekende longontsteking. Ze omcirkelde het woord 'SARS Coronavirus' in het rood en nam op verzoek van een student het rapport aan en verspreidde het. Aan deze medestudent die ook arts is. Die nacht verspreidde het rapport zich naar medische kringen in Wuhan, en degenen die het rapport doorstuurden, waren onder meer de acht artsen gedisciplineerd door de politie.

Dit veroorzaakte Affin-problemen. Als de bron van de uitzending werd ze geïnterviewd door de tuchtcommissie van het ziekenhuis en kreeg ze te maken met "ongekende en ernstige terechtwijzingen" waarin ze zei dat ze een geruchtenprofessional was. Volgens sommige eerdere rapporten werd Affin 'een andere arts met de opdracht om te komen' genoemd en sommige mensen noemden haar 'klokkenluider'. Het was de "fluiter". Dit is het tweede rapport van "People" magazine March Cover "Doctors of Wuhan". Whistler riptide Een sms van Affin, directeur van de afdeling spoedeisende hulp van het Wuhan Central Hospital, stemde in met haar collega en directeur van schildklier en borst op 1 maart om 5 uur en ongeveer een half uur later op 1 maart om 5:32 uur. Operatie Jiang Xueqing stierf aan een infectie die was geïnfecteerd met New Crown-longontsteking. Mei Zhongming, adjunct-directeur voor oogheelkunde in het ziekenhuis, stierf twee dagen later. Hij en Li Wenliang zaten op dezelfde afdeling. Op 9 maart 2020 waren 4 medische medewerkers in het Wuhan Central Hospital overleden aan een nieuwe infectie met kroonpneumonie. Sinds de uitbraak is dit ziekenhuis, op slechts enkele kilometers van de Zuid-Chinese vismarkt, het ziekenhuis met het grootste aantal werknemers in Wuhan. Volgens berichten in de media waren meer dan 200 mensen besmet in het ziekenhuis, waaronder drie plaatsvervangende decanen en verschillende directeuren van de functionele afdeling. Verschillende afdelingshoofden worden momenteel bij ECMO onderhouden. De schaduw van de dood hangt over het grootste tertiaire ziekenhuis in Wuhan. Een arts vertelde mensen in de grote groep ziekenhuizen dat bijna niemand sprak, maar rouwde en privé sprak. De tragedie had een kans om vermeden te worden. Op 30 december 2019 ontving Affin een virustestrapport voor patiënten met onbekende longontsteking. Ze omcirkelde het woord 'SARS Coronavirus' in het rood en nam op verzoek van een student het rapport aan en verspreidde het. Aan deze medestudent die ook arts is. Die nacht verspreidde het rapport zich naar medische kringen in Wuhan, en degenen die het rapport doorstuurden, waren onder meer de acht artsen gedisciplineerd door de politie. Dit veroorzaakte Affin-problemen. Als de bron van de uitzending werd ze geïnterviewd door de tuchtcommissie van het ziekenhuis en kreeg ze te maken met "ongekende en ernstige terechtwijzingen" waarin ze zei dat ze een geruchtenprofessional was. In de middag van 2 maart ontving Affin een interview met mensen in Nanjing Road District van het Wuhan Central Hospital. Ze was alleen op het kantoor van de eerste hulp. De meldkamer, die meer dan 1500 patiënten per dag had opgenomen, was weer stil. Er was alleen een zwerver op de eerste hulp. Volgens sommige eerdere rapporten werd Affin 'een andere arts met de opdracht om te komen' genoemd en sommige mensen noemden haar 'klokkenluider'. Het was de "fluiter". Affin noemde het woord "spijt" verschillende keren tijdens het interview en betreurde het dat ze niet floot na het interview. Vooral voor de overleden collega: "Als ik het vandaag al had voorzien, zou het me niet kunnen schelen of ze me bekritiseren of niet, zou ik overal zeggen." Wat heb je de afgelopen twee maanden over Wuhan Central Hospital en Affin ervaren? Affin zei het volgende: Ongekende referentie Op 16 december vorig jaar ontvingen we een patiënt van de spoedafdeling van het Nanjing Road Hospital. Onverklaarbaar hoge koorts, het medicijn was niet goed, de lichaamstemperatuur beweegt niet. Op de 22e stapte ze over naar de ademhalingsafdeling, voerde bronchoscopie uit, nam alveolaire lavagevloeistof en stuurde het voor hoge doorvoersequencing. Het coronavirus werd later mondeling gemeld. Op dat moment kauwde de collega die het buisbed had verschillende keren in mijn oor: directeur Ai, deze persoon rapporteerde over het coronavirus. We kwamen er later achter dat de patiënt in Zuid-Chinese zeevruchten werkte. Onmiddellijk na 27 december kwam een andere patiënt uit het Nanjing Road Hospital. Hij was een neef van een dokter op onze afdeling. In de jaren veertig was hij zonder onderliggende ziekten. Zijn longen waren verknald en de zuurstofverzadiging in het bloed was slechts 90%. Het ziekenhuis werd bijna 10 dagen zonder verbetering behandeld en de patiënt werd op de ademhalingsafdeling opgenomen. Een fibrobronchoscoop werd ook verwijderd en de alveolaire irrigatievloeistof verwijderd voor testen. Op de dag van 30 december om 12.00 uur stuurde mijn klasgenoot in het Tongji-ziekenhuis me een screenshot van een WeChat-gesprek waarin stond: "Ga de laatste tijd niet naar Zuid-China, er zijn veel mensen met hoge koorts ..." vroeg hij me Als het waar was ja, op dat moment was ik een CT-scan aan het observeren van een typische patiënt met longinfectie op de computer. Ik stuurde hem een video van 11 seconden van de CT en vertelde hem dat dit een patiënt was die 's ochtends naar onze eerste hulp kwam en in Zuid-China was. Vismarkt. Kort na 16.00 uur die dag liet mijn collega me een rapport zien met de volgende tekst: SARS coronavirus, Pseudomonas aeruginosa, 46 soorten bacteriën voor kolonisatie via de mond / de luchtwegen. Ik heb het rapport vele malen gelezen en de opmerking is: SARS coronavirus is een enkelstrengs positiefstrengs RNA-virus. De belangrijkste wijze van overdracht van het virus is de overdracht van close-up druppeltjes of contact met ademhalingssecreties van patiënten, die een specifieke longontsteking kunnen veroorzaken die duidelijk besmettelijk is en meerdere orgaansystemen kan beïnvloeden, ook bekend als atypische longontsteking. Destijds was ik bang voor koud zweet, wat verschrikkelijk was. De patiënt werd opgenomen op de luchtwegen. Het moet redelijkerwijs worden gemeld door de ademhalingsafdeling, maar om redenen van verzekering en aandacht heb ik het onmiddellijk gebeld en gemeld bij de afdeling volksgezondheid van het ziekenhuis en de sensorische afdeling van het ziekenhuis. Op dat moment liep de directeur van de ademhalingsafdeling van ons ziekenhuis langs mijn deur. Hij was een persoon die aan SARS had deelgenomen. Ik ving hem en zei: "We hebben een patiënt die uw afdeling heeft ontvangen en dit ding heeft gevonden." Hij zei in één oogopslag dat het problematisch was. Ik wist dat het vervelend was. Nadat ik het ziekenhuis had gebeld, verspreidde ik dit rapport ook aan mijn klasgenoten. Ik heb opzettelijk een rode cirkel getekend op de regel "SARS coronavirus, Pseudomonas aeruginosa, 46 soorten bacteriën voor kolonisatie via de mond / de luchtwegen". Het zou hem eraan moeten herinneren alert te zijn. Ik stuurde het rapport ook naar de artsen op de afdeling om iedereen eraan te herinneren voorzorgsmaatregelen te nemen. Het ding werd die avond verspreid en de screenshots van de uitzending waren de foto's die ik in rode cirkels schilderde, inclusief de foto's waarvan ik later hoorde dat Li Wenliang aan de groep was doorgegeven. In die tijd dacht ik dat het slecht kon zijn. Om 10:20 uur stuurde het ziekenhuis een bericht. Het was een mededeling over de verwijzing naar de stadscommissie. Het belangrijkste punt was dat longontsteking van onbekende oorzaak niet willekeurig moet worden geactiveerd om paniek onder mensen te voorkomen. Als paniek wordt veroorzaakt door informatielekken, moet verantwoordelijkheid worden nagestreefd. Ik was destijds erg bang en gaf deze informatie onmiddellijk door aan mijn klasgenoten. Ongeveer een uur later stuurde het ziekenhuis nog een bericht, nogmaals benadrukkend dat gerelateerde berichten niet binnen de groep kunnen worden verspreid. Een dag later, op 1 januari om 23:46 uur, stuurde het hoofd van de ziekenhuiscontrole me een bericht zodat ik de volgende ochtend kon komen. Ik viel die nacht niet in slaap, ik was bezorgd en bleef nadenken, maar ik voelde dat er altijd twee kanten aan alles waren. Zelfs als het nadelige gevolgen heeft, is Wuhan medisch personeel eraan te herinneren voorzorgsmaatregelen te nemen niet noodzakelijk een slechte zaak. De volgende ochtend om 8 uur voordat ik klaar was met de dienst, belde ik om het verleden te bellen. Na het interview kreeg ik een ongekende en zeer ernstige berisping. Destijds zei de interviewer: 'We kunnen het ons niet veroorloven om ons hoofd op te heffen als we op pad gaan. De directeur van XX bekritiseert ons ziekenhuis. Als directeur van de afdeling spoedeisende hulp van het Wuhan Central Hospital ben je een professional. ? "Dit is de oorspronkelijke zin. Laat me teruggaan naar de ongeveer 200 personen op de afdeling om ze een voor een mondeling te geven. We kunnen ze niet via WeChat of sms verzenden. We kunnen alleen face-to-face praten of elkaar bellen. We kunnen niets zeggen over deze longontsteking. ... Plots was ik verbluft. Hij bekritiseerde je niet omdat je niet hard werkte, maar het leek erop dat ik alleen de goede situatie van Wuhan's ontwikkeling had vernietigd. Ik had toen een heel wanhopig gevoel. Ik was een serieus en hardwerkend persoon. Ik voelde dat alles wat ik deed volgens de regels was gedaan en logisch was. Wat heb ik verkeerd gedaan? Na het zien van dit rapport heb ik het ook aan het ziekenhuis gemeld. Mijn klasgenoten en collega's communiceerden over de situatie van een bepaalde patiënt. Zonder de persoonlijke informatie van de patiënt vrij te geven, is dit gelijk aan het bespreken van een medische casus tussen medische studenten. Als klinisch arts weet ik al dat bij patiënten een zeer belangrijk virus is gevonden. Als andere artsen vroegen, hoe kon je het niet zeggen? Het is je instinct om dokter te zijn, toch? Wat doe ik verkeerd? Ik deed wat een arts en een persoon normaal gesproken zouden moeten doen. In het geval van iemand, denk ik dat ik het zal doen. Ik was destijds erg emotioneel en zei dat ik dit ding deed en dat het niets met de rest van de mensen te maken had. Je arresteert me gewoon en gaat naar de gevangenis. Ik zei dat ik niet fit ben om in deze functie te blijven werken en een pauze te nemen. De gids was het daar niet mee eens en zei dat dit het moment was om me te testen. Ik herinner me nog duidelijk dat ik die avond naar huis ging en mijn man na het binnenkomen vertelde dat als er iets mis ging, je het kind kunt opvoeden. Omdat mijn tweede lieverd nog erg jong is, ben ik nog maar 1 jaar oud. Hij voelde zich toen onverklaarbaar. Ik heb hem niet verteld wat hem is verteld. Op 20 januari, nadat Zhong Nanshan mensen had verteld, vertelde ik hem wat er die dag was gebeurd. Gedurende deze tijd herinnerde ik mijn familie eraan om niet naar drukke plaatsen te gaan en maskers te dragen tijdens het uitgaan. Perifere afdeling Veel mensen maken zich zorgen dat ik ook geroepen ben om een van deze acht mensen te vermanen. In feite heeft het Public Security Bureau me niet gewaarschuwd. Een goede vriend vroeg me later of je een klokkenluider was. Ik zei dat ik geen klokkenluider ben, ik ben degene die de pijp heeft gestuurd. Maar dit interview trof me heel, heel groot. Toen ik terugkwam, voelde ik dat mijn hele hart was gebroken. Ik heb heel hard gewerkt en hard gewerkt. Toen vroeg iedereen me weer en ik kon niet antwoorden. Ik kan de eerste hulp alleen krijgen om me te concentreren op bescherming. We hebben meer dan 200 mensen op de eerste hulp. Vanaf 1 januari vroeg ik iedereen om hun bescherming te versterken. Alle mensen moeten maskers, hoeden en snel bewegende handen dragen. Ik herinner me dat er op een dag een verpleegster was die tijdens de dienst geen masker droeg, hij hem onmiddellijk uitschold: "Ga in de toekomst niet zonder masker naar zijn werk." Op 9 januari zag ik een patiënt aan de pre-onderzoekstafel hoesten toen ik niet aan het werk was. Vanaf die dag vroeg ik haar om een masker te dragen voor de patiënt die naar de patiënt kwam, één voor elke persoon. Bespaar nu geen geld. Niemand is overleden en ik wil hier benadrukken dat het dragen van een masker om de bescherming te versterken tegenstrijdig is. Deze keer was echt deprimerend en erg pijnlijk. Sommige artsen stelden voor om de buitenkleding buiten te dragen. De vergadering in het ziekenhuis zei dat ze het niet zouden laten gaan en dat het dragen van de bovenkleding paniek zou veroorzaken. Ik vroeg de mensen op de afdeling om een isolatietoga te dragen in een witte jas. Dit was niet gespecificeerd en belachelijk. We zagen steeds meer patiënten en de straal van het verspreidingsgebied groeide. In eerste instantie kon de Zuid-Chinese vismarkt ermee worden verbonden, en daarna verspreidde de straal zich steeds groter. Velen van hen zijn familie overdraagbaar. Bij de eerste zeven mensen was er een ziekte waarbij de moeder de zoon voedsel gaf. De clinicus werd ziek en de geïnjecteerde patiënten werden aan hem doorgegeven. Ze waren allemaal te zwaar. Ik wist dat er iemand moest zijn om het door te geven. Als er geen overdracht van mens op mens is, is de vismarkt in Zuid-China op 1 januari gesloten. Waarom zijn er steeds meer patiënten? Ik heb vaak gedacht dat als ze me niet berispen, je gerust naar de voor- en nadelen van deze zaak kunt vragen en vervolgens andere ademhalingsdeskundigen kunt vragen om met hen te communiceren. Misschien is de situatie beter, ik kan tenminste wat meer communiceren in het ziekenhuis. Als iedereen op 1 januari zo waakzaam zou zijn, zouden er niet zoveel tragedies zijn. In de middag van 3 januari kwamen urologieartsen bijeen in het Nanjing Road Hospital om de werkgeschiedenis van de oude directeur te bekijken. Dr. Weifeng Hu, 43, is nu te hulp; In de middag van 8 januari organiseerde het Nanjing Road Hospital een Wuhan-revalidatiepartij voor onyxpatiënten in Wuhan op de 22e verdieping. In de ochtend van 11 januari meldde de afdeling me dat Hu Ziwei, een verpleegster op de eerste hulp, besmet was. Ze zou de eerste besmette verpleegster in het centrale ziekenhuis zijn. De eerste keer belde ik het hoofd van de medische afdeling om me te melden en daarna hield het ziekenhuis een spoedvergadering. De vergadering instrueerde het rapport over "twee longinfecties, virale longontsteking?" Veranderen. Om "twee longen verspreide infecties"; Laatste 16 januari Tijdens een wekelijkse vergadering zei een adjunct-decaan nog steeds: "Iedereen moet een beetje medische kennis hebben. Sommige senior artsen moeten niet eng zijn." Een andere leider trad aan en vervolgde: "Niemand kan het doorgeven, maar het kan worden voorkomen, behandeld en gecontroleerd." Een dag later, op 17 januari, werd Jiang Xueqing in het ziekenhuis opgenomen en 10 dagen later werd hij geïntubeerd en naar de ECMO gebracht. De kosten van het centrale ziekenhuis zijn zo hoog dat het verband houdt met het gebrek aan transparantie van ons medisch personeel. Als je naar de gevallen mensen kijkt, zijn de eerste hulp en de afdeling ademhaling niet zo moeilijk omdat we een gevoel van bescherming hebben en moeten rusten en snel behandelen zodra we ziek worden. De belangrijkste zijn de perifere afdelingen, Li Wenliang is oogarts en Jiang Xueqing is een nagelspecialist. Jiang Xueqing is echt een heel goed persoon met hoge medische vaardigheden. Het is een van de twee Chinese medische onderscheidingen in het ziekenhuis. En we zijn nog steeds buren. Wij zijn één. Ik woon op de 40e verdieping. Hij woont op de 30e verdieping. De relatie is erg goed. Omdat ik het echter te druk heb op het werk, kan ik alleen vergaderen tijdens vergaderingen en ziekenhuisactiviteiten. Hij is een workaholic, hetzij in de operatiekamer of in de kliniek. Niemand zal hem specifiek vertellen, directeur Jiang, dat je voorzichtig moet zijn en een masker moet dragen. Hij had niet de tijd en energie om naar deze dingen te informeren en hij moet ervoor gezorgd hebben: "Wat is er aan de hand? Het is longontsteking." Dat hebben de mensen op hun afdeling me verteld. Als deze artsen op tijd kunnen worden herinnerd, is dit misschien niet het geval. Daarom heb ik er als klant spijt van. Als ik het vandaag had voorzien, zou het me niet schelen of ze me bekritiseren of niet, zou ik overal zeggen. Hoewel hij in hetzelfde ziekenhuis lag met Li Wenliang, herkende ik hem pas na zijn dood omdat het ziekenhuis te veel 4.000 mensen had en meestal druk was. De nacht voor zijn dood riep de directeur van de intensive care-afdeling me om een hartpers te lenen van de eerste hulp en zei dat Li Wenliang gered zou worden. Ik was geschokt door het nieuws. Ik begreep het hele proces van Li Wenliang niet, maar zijn toestand was aangetast. Is het belangrijk dat je na een klacht een slecht humeur hebt? Ik ga hier een vraagteken plaatsen omdat ik hetzelfde voel als ik. Later, toen de tijd kwam, bleek dat Li Wenliang gelijk had. Ik kan zijn humeur goed begrijpen. Het kan hetzelfde zijn als mijn humeur. Het is geen opwinding en geluk, maar spijt. De spijt moet in het begin hardop blijven schreeuwen. Toen mensen ons vroegen, bleven ze zeggen. Vele, vele keren heb ik me afgevraagd of het tijd was om terug te komen. Levend is goed De nacht voordat de stad op 23 januari sloot, belde een vriend van de relevante afdeling me om te informeren naar de actuele situatie van spoedpatiënten in Wuhan. Ik zei dat je privé of openbaar vertegenwoordigt. Hij zei dat ik privé vertegenwoordig. Ik zal je de waarheid vertellen als ik namens mij spreek. Op 21 januari werden 1.523 patiënten behandeld in onze eerste hulp, drie keer zo vaak, van wie 655 koorts hadden. Gedurende deze tijd zal de noodsituatiesituatie van mensen die het hebben meegemaakt nooit worden vergeten, en het zal zelfs uw algemene kijk op het leven ondermijnen. Als dit een oorlog is, staat de eerste hulp op de eerste plaats. De situatie op dat moment was echter dat de volgende afdelingen verzadigd waren en in principe geen van de patiënten werd geaccepteerd en de intensive care afdeling werd geweigerd om ze te accepteren. Ze zeiden dat er schone patiënten in zaten en dat ze besmet waren zodra ze binnenkwamen. De patiënten haastten zich naar de eerste hulp en de straat daarachter was niet open, dus stapelden ze zich allemaal op in de eerste hulp. De patiënten komen een paar uur naar de dokter. We kunnen helemaal niet van het werk gaan. Er is geen verschil tussen koorts en noodgevallen. De hal staat vol met patiënten. De infusieruimte in de spoedeisende hulp is gevuld met patiënten. De familie van een andere patiënt kwam en zei dat hij een bed wilde. Mijn vader kon het niet in de auto doen omdat de ondergrondse garage op dat moment gesloten was en zijn auto niet kon instappen. Ik kan het niet helpen, maar de auto tegenkomen met mensen en apparatuur. In één oogopslag zijn mensen dood. Wat zeg je, het is ongemakkelijk en ongemakkelijk. De man stierf in de auto en had geen kans om eruit te komen. Er is ook een oude man, zijn vrouw was net overleden in het Jinyintan-ziekenhuis, haar zoon en dochter waren besmet en ze kreeg een injectie om voor haar schoonzoon te zorgen. Zodra ik zag dat ze erg ziek was, nam ik contact op met de luchtwegen om in het ziekenhuis te worden opgenomen. Op het eerste gezicht was haar schoonzoon een cultureel gekwalificeerd persoon. Kom langs en zeg de arts bedankt, enzovoort. Als gevolg hiervan stierf hij. Bedankt voor een paar seconden, maar het werd enkele seconden vertraagd. Deze dankbaarheid weegt op mij. Er zijn nog steeds veel mensen die hun gezin naar de wijk sturen als ze je voor het laatst zien, en je zult ze nooit meer zien. Ik herinner me dat ik op de ochtend van het 30e jaar van het nieuwe jaar naar mijn werk kwam. Ik zei dat we een foto zouden maken om het 30e jaar van het nieuwe jaar te herdenken. Ik heb ook een groep vrienden gestuurd. Niemand zei die dag zegeningen. Het is goed om op dit moment te leven. Als u in het verleden een fout heeft gemaakt, b.v. Als u bijvoorbeeld niet op tijd een injectie heeft ontvangen, kan de patiënt nog steeds in de problemen zitten. Niemand maakt ruzie, niemand maakt ruzie met jou, niemand maakt ruzie met jou. Het is verwarrend. De patiënt stierf en het kwam zelden voor dat familieleden droevig huilden omdat er teveel, teveel waren. Sommige familieleden zullen niet zeggen dat de dokter je vroeg om mijn gezin te redden, maar zeiden in plaats daarvan tegen de dokter: Hé, laten we dit snel wegwerken, dat is het punt. Omdat op dit punt iedereen bang is besmet te worden. Het duurt elke dag 5 uur om je te registreren in de hot clinic. Een vrouw viel op een rij en keek haar aan in een leren jas, tas en hoge hakken. Ze werd verondersteld een zekere vrouw van middelbare leeftijd te zijn, maar niemand durfde naar voren te stappen om haar te helpen en lange tijd op de vloer te blijven liggen. Ik moest de verpleegster en arts bellen om haar te helpen. Ik kwam op de ochtend van 30 januari naar mijn werk. De zoon van een oude man met wit haar stierf op 32-jarige leeftijd. Hij staarde naar de dokter en gaf hem een overlijdensakte. Er zijn helemaal geen tranen, hoe kan ik huilen? Er is geen manier om te huilen. Kijk naar zijn jurk, het kan een externe migrant zijn, er is geen kanaal om na te denken. Zonder diagnose werd zijn zoon een overlijdensakte. Ik zou hier graag voor willen pleiten. De patiënten die stierven in de eerste hulp waren niet gediagnosticeerd en konden niet worden bevestigd. Nadat deze epidemie voorbij is, hoop ik hen een verklaring en wat troost te geven aan hun families. Onze patiënten zijn erg arm en ellendig. "Blij" Ik was zo vele jaren arts en ik heb altijd het gevoel gehad dat het me niet lukte om me naar beneden te krijgen. Dit hangt ook samen met mijn ervaring en persoonlijkheid. Mijn vader stierf op 9-jarige leeftijd aan maagkanker. In die tijd dacht ik eraan op te groeien als arts om het leven van anderen te redden. Later, toen ik het toelatingsexamen voor de universiteit aflegde, waren al mijn vrijwilligers gevuld met medicijnen en ben ik uiteindelijk geslaagd voor het Tongji Medical College. Nadat ik in 1997 afstudeerde aan de universiteit, ging ik naar het centrale ziekenhuis. Ik werkte eerder in cardiovasculaire geneeskunde en werd in 2010 directeur van de eerste hulp. Ik denk dat de eerste hulp is als een kind van mij. Ik maakte het zo groot dat het iedereen verenigde en deze situatie niet gemakkelijk maakte, dus ik waardeer deze groep. Een paar dagen geleden stuurde een van mijn verpleegkundigen een groep vrienden en zei dat ik de grote eerste hulpafdeling mis die eerder werd gebruikt, en dit type activiteit en dit type activiteit zijn twee concepten. Vóór deze epidemie waren myocardinfarct, herseninfarct, gastro-intestinale bloedingen, trauma, enz. De gebieden van onze eerste hulp. Dit type activiteit is bezig met een gevoel van voldoening. Het doel is duidelijk. Er zijn soepele procedures voor verschillende soorten patiënten. Ze zijn erg volwassen. En deze keer zijn er zoveel ernstig zieke patiënten die geen enkele manier hebben om met hen om te gaan en die niet in het ziekenhuis kunnen worden opgenomen, en onze medische staf loopt nog steeds risico. Dit soort drukte is echt hulpeloos en verdrietig. Op een dag om 8:00 uur 's ochtends stuurde een jonge arts op onze afdeling me een WeChat en het was heel persoonlijk dat ik vandaag niet naar mijn werk zou komen en me niet goed zou voelen. Omdat we hier regels hebben als je je ongemakkelijk voelt, laat het me van tevoren weten. Om 8 uur vertel je me waar ik iemand ga vinden. Hij verloor de controle over mij in WeChat en zei dat een groot aantal gevallen van grote achterdocht terug zijn gebracht in de samenleving door de eerste hulp. We begrijpen dat dit zonde is! Ik begrijp hem vanwege zijn geweten als arts, maar ik maakte me ook zorgen en zei dat je me kunt vertellen wat je moet doen als je de directeur van de eerste hulp bent? De arts kwam later aan het werk na een paar dagen rust. Hij zei niet dat hij bang was voor de dood en vermoeidheid, maar dat hij een dergelijke situatie had meegemaakt en zich zeer in de steek gelaten voelde tegenover zoveel patiënten. Als artsen, vooral de vele artsen die hen kwamen ondersteunen, konden ze het psychologisch niet uitstaan. Toen dit gebeurde, huilden sommige artsen en verpleegkundigen. De een huilt de ander en de ander huilt zichzelf omdat iedereen niet weet wanneer het zijn beurt is om besmet te raken. Als artsen, vooral de vele artsen die hen kwamen ondersteunen, konden ze het psychologisch niet uitstaan. Toen dit gebeurde, huilden sommige artsen en verpleegkundigen. De een huilt de ander en de ander huilt zichzelf omdat iedereen niet weet wanneer het zijn beurt is om besmet te raken. Half tot eind januari werden de hoofden van het ziekenhuis ook na elkaar ziek, inclusief onze directeur van het kantoor en drie vice-presidenten. De dochter van het hoofd van de medische dienst was ook ziek en rustte thuis. In principe geeft niemand om je, je vecht alleen daar, dat is het gevoel. De mensen om mij heen vielen ook één voor één. Op 18 januari, om 8:30 uur, zei de eerste arts die we schonken dat ik als directeur was aangenomen, niet verbrandde, alleen CT had en de longen een groot matglas hadden. Al snel vertelde een verpleegster die verantwoordelijk was voor de isolatie-afdeling me dat hij was overleden. Onze hoofdverpleegster viel 's nachts. Mijn allereerste gevoel in die tijd was geluk, omdat het vroeg viel en ik het slagveld vroeg kon verlaten. Ik stond in nauw contact met deze drie mensen. Ik werk elke dag met het geloof dat ik moet vallen. Iedereen in het ziekenhuis dacht dat ik een wonder was. Ik heb het zelf geanalyseerd, ik heb mogelijk astma en het gebruik van sommige geïnhaleerde hormonen kan de afzetting van deze virussen in de longen remmen. Ik denk altijd dat de mensen die we op de eerste hulpafdeling doen, attente mensen zijn. In Chinese ziekenhuizen zou de status van de meldkamer op alle afdelingen relatief laag moeten zijn, omdat iedereen gelooft dat de meldkamer niets meer is dan een doorloop. Het is voldoende om patiënten toe te laten. Ja Er is altijd deze verwaarlozing geweest in deze strijd. Vroeger waren de voorraden niet genoeg. Soms was de kwaliteit van de beschermende kleding die aan de eerste hulp werd toegewezen erg slecht. Ik was boos toen ik zag dat onze verpleegsters dergelijke kleding droegen om te werken en boos werden in Zhou Huiqun. Later gaven veel directeuren me alle kleren die ze op de afdeling hadden. Er zijn ook eetstoornissen. Als er veel patiënten zijn, is het management verwarrend. Je kunt gewoon niet geloven dat de meldkamer iets te eten heeft. Veel afdelingen eten en drinken na het werk. Je hebt een groot aantal. We hebben hier niets. Artsen klagen bij de WeChat-groep van hot clinics. "Onze eerste hulpafdeling heeft alleen luiers ..." We vochten op de voorgrond, dus ik was soms heel boos. Ons collectief is echt goed. Iedereen is alleen buiten de lijn als hij ziek is. Deze keer waren meer dan 40 mensen in onze eerste hulp besmet. Ik bouwde een groep van alle zieke mensen op, oorspronkelijk de "noodgezondheidsgroep" genoemd, zei de hoofdverpleegkundige ongelukkig, en schakelde over naar de "noodtankgroep". Zelfs mensen die ziek zijn, hebben geen droevige, wanhopige en klagende mentaliteit. Ze zijn allemaal erg positief, wat betekent dat iedereen elkaar helpt om moeilijkheden te overwinnen. Deze kinderen en tieners zijn erg goed, volg mij en word gekwetst. Ik hoop ook dat het land na deze epidemie zijn investeringen in meldkamers zal verhogen. De meldkamer wordt zeer gewaardeerd in de medische systemen van veel landen. Onbereikbaar geluk Op 17 februari ontving ik een WeChat-bericht van een klasgenoot in het Tongji-ziekenhuis. Hij zei "sorry" tegen mij. Ik zei: "Gelukkig ben je flauwgevallen en heb je sommige mensen op tijd herinnerd. Als hij het niet had doorgegeven, zou hij Li Wenliang en de acht misschien niet hebben, en hij zou waarschijnlijk minder weten. Deze keer hadden we drie artsen die besmet waren met het hele gezin. De schoonvader en schoonmoeder van de twee artsen waren besmet met haar man, en de vader, moeder, zus en echtgenoot van één arts waren besmet door vijf mensen. Iedereen denkt dat het virus zo vroeg is ontdekt, maar het bleek zo duur te zijn. Deze kosten worden weerspiegeld in alle aspecten. Naast de overledene leden ook de zieken. In ons "Emergency Emergency Team" wisselen mensen vaak fysieke relaties uit. Sommige mensen vragen dat de hartslag altijd 120 slagen per minuut is. Is dat belangrijk? Het is absoluut belangrijk en in paniek zodra ze bewegen. Dit zal hen voor het leven beïnvloeden. Kan hartfalen niet? Het is moeilijk te zeggen. In de toekomst kunnen anderen al dan niet kunnen wandelen en reizen, en dit is allemaal mogelijk. En Wuhan. Ze zeiden dat Wuhan een levendige plaats is. Nu is het stil en stil onderweg. Veel dingen kunnen niet worden gekocht en we moeten het hele land steunen. Een paar dagen geleden raakte een verpleegster van een medisch team in Guangxi plotseling in coma op het werk en werd gered. Een hartslag vond later plaats, maar ze was nog steeds in coma. Als ze niet komt, kan ze zich thuis vermaken en zal dit soort ongeluk niet gebeuren. Ik denk dat we echt ieders gunst verschuldigd zijn. Na deze epidemie werden veel mensen zwaar getroffen in het ziekenhuis. Sommige medische hulpverleners onder mij denken aan ontslag, waaronder enkele backbones. Alle voorgaande concepten en gezond verstand van dit beroep zijn onvermijdelijk een beetje geschud - werk je zo hard, toch? Net als Jiang Xueqing werkt hij te hard, is hij te goed voor de patiënt, opereert hij elk jaar en het nieuwe jaar. Iemand heeft vandaag een WeChat gestuurd, geschreven door de dochter van Jiang Xueqing, waarin staat dat de tijd van haar vader aan de patiënt is gegeven. Ik heb zelf talloze gedachten gehad, ben ik terug naar huis gegaan om huisvrouw te worden? Na de epidemie ging ik eigenlijk niet naar huis en woonde ik buiten met mijn man. Mijn zus hielp me thuis voor mijn kinderen te zorgen. Mijn tweede lieverd herkende me niet. Hij voelde me niet toen hij de video zag. Ik was erg verdwaald. Het was niet gemakkelijk voor mij om dit tweede kind te baren. Hij was 10 kg bij de geboorte. Ook deze keer gespeend - toen ik deze beslissing nam, was ik een beetje verdrietig. Mijn man vertelde me dat hij zei dat iemand zoiets in zijn leven kan tegenkomen, en dat je niet alleen een deelnemer bent, maar dat je ook een team meeneemt om dit gevecht te leiden, is ook een heel belangrijk ding. Als alles in de toekomst weer normaal wordt, is dit ook een zeer waardevolle ervaring die iedereen zich kan herinneren. De gids sprak me in de ochtend van 21 februari aan. Eigenlijk wil ik een paar vragen stellen, denk je dat kritiek die dag verkeerd was? Ik hoop me te verontschuldigen. Maar ik durf het niet te vragen. Niemand verontschuldigde zich bij mij. Maar ik voel nog steeds dat het deze keer duidelijker is dat iedereen nog steeds op zijn eigen onafhankelijke manier van denken staat, want als iemand wil opstaan en de waarheid wil vertellen, moet er iemand zijn en de wereld moet een andere stem hebben, toch? Wie van ons, als Wuhans, houdt niet van onze eigen stad? We herinneren ons nu hoe extravagant het geluk was dat we leefden in het meest gewone leven. Ik heb nu het gevoel dat ik de baby vasthoud, met hem op een dia speel of een film met mijn man bekijk, maar dat is in het verleden niet gebruikelijk, maar tot nu toe is het een beetje geluk, het is onbereikbaar geluk .